हामीले चाहेको (Soil or Land) माटो कि भूमि?
हामीले चाहेको (Labour or Autonomy) श्रम कि स्वायत्तता?
हामीले चाहेको (Cultural autonomy or territorial autonomy )सांसकृतिक स्वायत्तता कि प्रादेशिक स्वायत्तता?
1. माटो (Soil) कि भूमि (Land) ?
सामान्य भाषामा माटो र भूमि एउटै जस्तो लागे पनि राजनीति शास्त्रमा यी फरक अवधारणा हुन्।
माटो (Soil)
माटो मुख्यतः कृषि, उत्पादन र प्रकृतिसँग सम्बन्धित हुन्छ। माटोमा खेती गरिन्छ, अन्न फलाइन्छ, जीवन धानिन्छ। Soil शब्द जैविक र प्राकृतिक पक्षसँग सम्बन्धित छ।
कृषकले माटो जोत्छ। मल हालिन्छ। माटो उर्बर बनाइन्छ। त्यसैले माटो आर्थिक उत्पादनसँग जोडिएको अवधारणा हो।
भूमि (Land)
तर “भूमि” केवल माटो होइन। भूमि राजनीतिक अधिकार बोकेको क्षेत्र हो। Land भन्नाले भूभाग, सीमाना, सार्वभौमिकता, स्वामित्व, शासन र शक्ति बुझिन्छ।
यसैले “भूमि सुधार” भनिन्छ, “माटो सुधार” भनिँदैन। किनभने भूमि सुधारको प्रश्न केवल खेती सुधार होइन; त्यो स्वामित्व र अधिकारको प्रश्न हो।
भूमि कसको नियन्त्रणमा छ?
भूमिबाट प्राप्त स्रोत कसले उपयोग गर्छ?
भूमिमाथि शासन कसको छ?
सीमाना कसले निर्धारण गर्छ?
यी सबै राजनीतिक प्रश्न हुन्। राज्यको निर्माण पनि भूमिमाथि आधारित हुन्छ। कुनै समुदायको ऐतिहासिक भूमि खोसिनु भनेको केवल खेती गर्ने ठाउँ गुम्नु मात्र होइन; त्यो राजनीतिक अस्तित्व कमजोर हुनु पनि हो।
त्यसैले आदिवासी तथा स्वदेशी समुदायहरूले “भूमि अधिकार” को कुरा गर्छन्। उनीहरूको प्रश्न केवल कृषि होइन; त्यो आत्मनिर्णय र ऐतिहासिक अधिकारसँग सम्बन्धित हुन्छ।
“खोजेको माटो कि भूमि?” भन्ने प्रश्न वास्तवमा “जीविका कि राजनीतिक अस्तित्व?” भन्ने प्रश्न हो।
पहिचान केवल संस्कृति होइन; त्यो भूमि, शासन र आत्मनिर्णयसँग पनि जोडिएको हुन्छ।
यदि कसैले केवल माटो खोज्छ भने उसले बाँच्नका लागि उत्पादनको आधार खोजिरहेको हुन सक्छ। तर यदि कसैले भूमि खोज्छ भने उसले आफ्नो ऐतिहासिक अधिकार, पहिचान र शासनको आधार खोजिरहेको हुन्छ।
राजनीति शास्त्रमा Land भनेको शक्ति हो।
2. श्रम (Labour) कि स्वायत्तता (Autonomy)?
श्रम र स्वायत्तताबीचको भिन्नता पनि वर्गीय र राजनीतिक चेतनासँग जोडिएको विषय हो।
श्रम (Labour)
श्रम भनेको शारीरिक वा मानसिक काम हो। मजदुरले श्रम गर्छ। श्रम उत्पादनसँग सम्बन्धित हुन्छ। पाखुरा बजाएर काम गर्ने, उत्पादन गर्ने, सेवा दिने — यी सबै श्रमका रूप हुन्।
तर राजनीति शास्त्रमा एउटा महत्वपूर्ण प्रश्न उठ्छ- “श्रम गर्नेले शासन पनि गर्छ कि गर्दैन?”
इतिहासमा धेरै समुदायलाई श्रममा सीमित गरियो। तर शासनबाट टाढा राखियो। उनीहरूले देश बनाउने काम गरे, तर निर्णय गर्ने अधिकार पाएनन्।
स्वायत्तता (Autonomy)
स्वायत्तता भनेको आफ्ना विषयमा आफैं निर्णय गर्ने अधिकार हो। यो शासन, नीति, कानुन र शक्ति प्रयोगसँग सम्बन्धित अवधारणा हो।
यदि श्रम केवल शरीरसँग सम्बन्धित छ भने स्वायत्तता दिमाग र राजनीतिक चेतनासँग सम्बन्धित हुन्छ।
दासले श्रम गर्न सक्छ, तर ऊ स्वायत्त हुँदैन।
उपनिवेशित जनताले उत्पादन गर्न सक्छन्, तर उनीहरू शासन गर्न पाउँदैनन्।
यसैले स्वायत्तताको प्रश्न “को शासन गर्छ?” भन्ने मूल प्रश्नसँग जोडिएको छ।
राजनीति शास्त्रले भन्छ- श्रम बिना समाज चल्दैन, तर स्वायत्तता बिना स्वतन्त्रता सम्भव हुँदैन।
कुनै समुदायलाई केवल श्रमिक बनाइयो भने त्यो आर्थिक प्रयोग मात्र हो। तर यदि उसलाई स्वायत्तता दिइयो भने ऊ राजनीतिक अस्तित्वमा रूपान्तरण हुन्छ।
समानुपातिकता भनेको जनसंख्याको अनुपात अनुसार शक्ति, प्रतिनिधित्व, स्रोत र अवसरको बाँडफाँड हुनु हो। यो केवल सहभागिता होइन, न्यायपूर्ण हिस्सेदारीको सिद्धान्त हो।
उदाहरणका लागि, यदि कुनै समुदायको जनसंख्या २० प्रतिशत छ भने राज्यको प्रतिनिधित्व, प्रशासन, सेना, संसद, बजेट र निर्णय प्रक्रियामा पनि लगभग त्यति नै हिस्सा हुनुपर्छ भन्ने धारणा समानुपातिकता हो।
यसैले समानुपातिकता समावेशिताभन्दा गहिरो राजनीतिक अवधारणा हो। समावेशिताले “तिमी पनि छौ” भन्छ भने समानुपातिकताले “तिम्राे अधिकार अनुसार हिस्सा पनि छ” भन्छ।
नेपालको सन्दर्भमा हेर्दा धेरै आदिवासी तथा ऐतिहासिक रूपमा उत्पीडित समुदायले केवल समावेशिता होइन, समानुपातिक अधिकारको माग गरेका छन्। किनभने उनीहरूको प्रश्न “देखिने” मात्र होइन, “शक्ति बाँडफाँड” सँग सम्बन्धित छ।
त्यसैले राजनीति शास्त्रीय दृष्टिकोणबाट हेर्दा समानुपातिकता समावेशिताभन्दा बढी संरचनात्मक र न्यायमुखी अवधारणा हो।
3. सांस्कृतिक स्वायत्तता कि प्रादेशिक स्वायत्तता (Cultural Autonomy or Territorial autonomy)?
नेपालमा संघीयता र पहिचानको बहससँगै “सांस्कृतिक स्वायत्तता” र “प्रादेशिक स्वायत्तता” को प्रश्न अत्यन्त महत्वपूर्ण बनेको छ।
सांस्कृतिक स्वायत्तता
सांस्कृतिक स्वायत्तता भनेको कुनै समुदायलाई आफ्नो भाषा, संस्कृति, धर्म, परम्परा, चाडपर्व, इतिहास र पहिचान जोगाउने अधिकार दिनु हो। यसमा विद्यालयमा मातृभाषा प्रयोग गर्ने, सांस्कृतिक संस्था सञ्चालन गर्ने, परम्परागत ज्ञान संरक्षण गर्ने जस्ता अधिकार पर्छन्।
तर सांस्कृतिक स्वायत्ततामा प्रायः राजनीतिक शक्ति हुँदैन। यसले संस्कृति जोगाउने अधिकार त दिन्छ, तर शासन सञ्चालन गर्ने अधिकार दिँदैन।
उदाहरणका लागि, यदि कुनै समुदायलाई आफ्नो भाषा प्रयोग गर्न दिइयो तर भूमि, प्रशासन, सुरक्षा, प्राकृतिक स्रोत र नीति निर्माणमाथि अधिकार दिइएन भने त्यो केवल सांस्कृतिक स्वायत्तता मात्र हुन्छ।
प्रादेशिक स्वायत्तता
प्रादेशिक स्वायत्तता भनेको निश्चित भूभागमाथि राजनीतिक, प्रशासनिक र कानुनी अधिकार प्राप्त गर्नु हो। यसमा स्थानीय शासन, भूमि व्यवस्थापन, स्रोतको उपयोग, शिक्षा नीति, भाषा नीति र विकासको निर्णय गर्ने अधिकार समावेश हुन्छ।
यो केवल संस्कृतिको संरक्षण होइन; यो “शासन गर्ने अधिकार” हो।
राजनीति शास्त्रमा स्वायत्तता सधैं “power-sharing” अर्थात् शक्ति बाँडफाँडसँग सम्बन्धित हुन्छ। त्यसैले प्रादेशिक स्वायत्तता सांस्कृतिक अधिकारभन्दा धेरै गहिरो राजनीतिक प्रश्न हो।
यदि कुनै समुदायलाई “तिमी आफ्नो गीत गाउँ, नाच गर, भाषा बोल” भनिन्छ। तर “तिमी आफ्नो भूमि, प्रशासन र स्रोतबारे निर्णय गर्न पाउँदैनौ” भनिन्छ भने त्यो पूर्ण स्वायत्तता हुँदैन।
यसैले धेरै आदिवासी तथा ऐतिहासिक राष्ट्रहरूले केवल सांस्कृतिक संरक्षण होइन, प्रादेशिक स्वायत्तताको माग गर्छन्। किनभने पहिचान केवल संस्कृति होइन; त्यो भूमि, शासन र आत्मनिर्णयसँग पनि जोडिएको हुन्छ।
समावेशिता उपस्थितिको प्रश्न हो भने समानुपातिकता हिस्सेदारीको प्रश्न हो। सांस्कृतिक स्वायत्तता पहिचानको संरक्षण हो भने प्रादेशिक स्वायत्तता शासनको अधिकार हो।
माटो उत्पादनको आधार हो भने भूमि राजनीतिक अस्तित्वको आधार हो। श्रम शरीरको शक्ति हो भने स्वायत्तता चेतना र शासनको शक्ति हो।
यसैले कुनै पनि उत्पीडित समुदायले केवल “सहभागिता” खोज्दैन; उसले सम्मान, अधिकार, भूमि, प्रतिनिधित्व र आत्मनिर्णय खोज्छ।
(हामीले याे सामग्री सुरेन्द्र थेबेकाे फेसबुकबाट साभार गरेका हाै।)
